5 pelgrims in Heiloo


Eind november. 2 graden op de thermometer. Het is droog. Handschoenen aan, sjaal om. 5 dames pelgrimeren een dag langs de krachtplekken in Heiloo. Na het kennismaken en na een kop goeie koffie gaan we op pad. Ieder met een eigen verhaal.

Labyrint

labyrint
Na het lopen van een labyrint delen we de ervaringen en inzichten. Zo mooi om te merken dat er van alles gebeurt binnen en buiten de cirkel en binnen, buiten en met de vrouwen die lopen. Kleine symbolische dingen. Zo slaat een kerkklok precies op het moment dat een vrouw uit de cirkel stapt en haar vriendin omarmt. Verwonderingsmomentjes.

Krachtbronnen


We zijn de hele dag buiten. Lopen langs krachtplekken en –bronnen. Horen over oude Germanen en het ontstaan van Heiloo. Stilstaan bij de vindplaatsen van oeroude woodhenges waarvan we een sterk vermoeden hebben dat het zonneobservatorium en –bakens waren. We verwonderen ons. Trekken Keltische bomenkaarten op een heuvel met een oude linde die vrouwelijk en beschermend voelt. Putten en drinken water uit een natuurlijke bron. Gaan een gemoedelijke Mariakapel binnen om kaarsjes te branden en even stil te worden.

Gezond blozende wangen

Voor we het weten is het donker. We zijn hier dan ook een paar dagen na de winterzonnewende. We lopen over een afgesloten pad bereiken veilig ons eindstation. Na een afsluitend drankje omhelsen we elkaar en nemen we afscheid. Met blozende wangen sluiten we de zondag af. Klaar voor een nieuw avontuur.

Wees welkom in het woud

Nu deze ‘maidentrip’ gelopen is, heb ik weer ruimte voor natuurcoachingssessies. Een paar uur buiten. Vertragen, tot rust komen en opladen. Geen overbodige luxe met de gezellige maar drukke decembermaand voor de deur. Wees welkom in het woud.

De 4 vrijheden van de pelgrim

‘De Camino’. Iedereen die hem heeft gelopen krijgt er meteen een gevoel bij. Ik ook. Ondanks dat ik best wat van de wereld heb gezien en aardig wat bijzondere plekken heb bezocht heeft in mijn geval de Zilverroute een onuitwisbare indruk achtergelaten. Met dito herinneringen. En dan heb ik alleen nog maar de Zilverroute gelopen. Het waren 8 fantastische dagen. Maar waar komt dat nou door? Wat is dat bijzondere gevoel tijdens zo’n tocht? Zit het echt alleen in kleine dingen?

Herman Vuijsje, schrijver van ‘Pelgrim zonder god’ verklaart het succes van de camino door de vier vrijheden van de pelgrim. Dit zijn:

  • de vrijheid van expressie
  • de vrijheid van denken
  • de vrijheid van het gevoel van tijdgebrek
  • de vrijheid van het gevoel te veel keuzen te moeten maken

Precies die zaken waaronder veel mensen dagelijks gebukt gaan. Die even mogen loslaten en ervaren hoe het is om zo te leven, te zijn. Dat gevoel maakt je zó ontspannen. Dankbaar, diepgaand blij en tevreden. Het gevoel dat het goed is. Precies zoals het is.

Dit gevoel is wat ik hoop dat mensen even kunnen aanraken als ze een dag of een paar uur met me meegaan. Op mini-pelgrimstocht, tijdens Shinrin-Yoku of na een natuurcoachingswandeling in het bos. Als ik mensen na een paar uur zo veel relaxter zie dan dat ze daarvoor waren word ik zelf helemaal blij. Dat het zo simpel is. Alles. We zijn gewoon onderdeel van de natuur. Voilà.

‘Wat zich gaande voltrekt in de ziel van de pelgrim is niet een toenemend verlangen naar het bereiken van zijn reisdoel, niet het vinden van het heilige aan het einde van zijn bedevaart, maar zijn overgave aan de ruimte, aan de kiezels op zijn pad, zijn besef van niet-weten, zijn afdalen in de leegte’

Catharina Visser, Pelgrim

Die ervaringen van een pelgrim zijn te onderscheiden en te koppelen aan een viertal ervaringsdomeinen. Dat brengt Herman Vuijsje tot de volgende stelling. Door de 4 vrijheden van de pelgrim (de ‘onder’bouw), die de voorwaarden scheppen om ‘vrij’ te worden en dingen los te laten, wordt de pelgrim ontvankelijk voor de 4 ervaringsdomeinen (de ‘boven’bouw):
• het ervaren van de schepping
• het ervaren van schoonheid in de natuur en in de kunst
• het ervaren van de mede-pelgrim en anderen die op zijn pad komen
• het ervaren van de stilte

bloem in cactus
Laten we het bos en de natuur daarom meer beschermen. En er vaker naar toe toe gaan om er van te genieten en tot rust te komen. Heerlijk!

Bron: https://www.catharijneverhalen.nl/page/590/pelgrim-met-en-zonder-god