Gedicht: Under the Rose – Walter de la Mare

Walter de la Mare
Under the Rose – Walter de la Mare

The Song of the Wanderer
Nobody, nobody told me
What nobody, nobody knows
But now I know where the rainbow ends
I know where there grows
A Tree, that’s called the Tree of Life
I know where there flows
The river of All-Forgotteness
And where the lotus blows
And I, I’ve trodden the forest
Where, in flames of gold and rose,
To burn and then arise again
The Phoenix goes.
Nobody, nobody told me
What nobody, nobody knows
Hide thy face in a veil of light
Put on thy silver shoes
Thou art the stranger I know best
Thou art the sweet heart, who
Came from the land between Wake and Dream
Cold with the morning dew.

Vertaling (uit Ogen van Tijgers, Tonke Dragt):

Onder de Roos
Het lied van de Zwerver
Niemand, niemand heeft mij verteld
wat niemand, niemand weet
Maar ik weet nu waar het eind van de Regenboog is,
IK weet waar er groeit
Een boom die Boom des Levens heet,
Ik weet waar er vloeit
De Rivier van de Vergetelheid
En waar de Lotus bloeit
En ik- ik heb het woud betreden, waar
In vlammen, roze en goud,
Verbrandend- en herrijzend steeds
De Feniks zich ophoudt.

Niemand, niemand heeft mij verteld
Wat niemand, niemand weet.
Verberg je gezicht in een waas van Licht,
Die met zilver schoeisel treedt –
jij bent de Vreemdeling die ik het best ken,
Van wie ik het meeste hou.
Je kwam van het Land tussen Waken en Droom,
Koud van de Morgen-Dauw

Gedicht: The Road Not Taken – Robert Frost

Robert Frost
The Road Not Taken – Robert Frost

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing here
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

The road less traveled by

Een ongebruikelijk pad
Afgelopen week las ik het Happinez-artikel (ik zal waarschijnlijk nog wel vaker een artikel uit dit blad als inspiratiebron gebruiken…) Troost voor twijfelaars. De schrijfster zegt hierin dat twijfel een eigenschap is om te koesteren. Omdat het zou leiden tot wijsheid en inzicht. Als twijfelkont eersteklas hoop ik dat van harte.

Lievelingsgedicht
Hierin werd gerefereerd naar het gedicht The Road Not Taken van Robert Frost. Nu is dit toevallig mijn lievelingsgedicht, naast Under the Rose van Walter de la Mare, dat Tonke Dragt zo mooi vertaalde in haar kinderboek Ogen van Tijgers uit 1982. Maar dat terzijde.

Het Gevoel centraal
Ik las The Road Not Taken voor het eerst tijdens een van mijn Poetry-colleges op de UvA. Het raakte me. Ik vind het Engels zo wie zo een heerlijke taal – anders was ik het niet gaan studeren – en Frost vind ik een meesterlijk dichter. Op onderzoek uitgaan en daarover vertellen op een dichterlijk dramatische toon. Zo heerlijk gedragen. Bij poëzie gaat het toch vooral het gevoel dat het bij je oproept.

Twijfel en moeten kiezen
Het gevoel van twijfel en moeten kiezen. Wat je kiest maakt eigenlijk niet uit, áls je maar kiest. ‘Chocolade of vanille’, om in Landmark Forum-termen te spreken, het is allebei goed. Elke weg leidt ergens anders heen en je weet van tevoren toch niet waar je uitkomt. Het gaat uiteindelijk om de reis en daarvan te genieten, minder om de bestemming. Hoe mindful.

Zekerheden loslaten
En hoe toepasselijk op mijn situatie… Eind vorig jaar besloot ik namelijk dat ik een andere kant op wil. Niet meer 28 of 32 uur alleen voor een baas werken, maar ook doen wat je het meest plezier en voldoening geeft. Tijd maken voor waar je blij van wordt en wat je energie geeft. Ook al betekent dat dat je oude patronen en zekerheden moet loslaten. En dat is best eng. Maar als je niets probeert en in je oude vertrouwde comfortzone blijft hangen, verandert er ook niets. En ik was klaar met een deel van mijn oude patronen.

Dingen uitproberen
Mijn hart ligt in de spirituele hoek, in persoonlijke ontwikkelingsthema’s en ik vind het heerlijk om verschillende dingen uit te proberen. De afgelopen 25 jaar heb ik zoveel kennis en ervaring opgedaan dat ik die graag wil delen met anderen. Ter inspiratie. Op een leuke, speelse manier. In de vorm van thema-avonden, wandelingen, hardlooprondjes, workshops, goede gesprekken. Met goeie thee en chocola. Begin dit jaar begon ik dan ook met een try-out workshop voor een aantal spiritueel aangelegde, bekende dames. Om over te brengen wat ik voelde en waarom ik het pad insloeg dat ik nu inslagen ben, las ik toen het eerdergenoemde gedicht van Frost voor.

Een illusie aan flarden
Tot vandaag dacht ik dat ik met mijn favoriete gedicht vrij apart was. Niet dus. Ik las het genoemde artikel en appte mijn workshop-proefkonijnen dat het gedicht er in genoemd werd. Waarop een van mijn lieve vriendinnen een link stuurde naar Roderick Nieuwenhuis’ artikel Wouter Bos geeft mooie interpretatie van gedicht Robert Frost. Maar klopt die ook? Weer een illusie aan flarden…

Multi-interpretabel
Blijkbaar wordt het gedicht vaak anders geïnterpreteerd dan de schrijver eigenlijk bedoelde. Nieuwenhuis verwijst naar een filmpje op YouTube waarin Frost zelf zijn gedicht voordraagt. De oude dichter doet dat nogal zwartgallig, vrij deprimerend. Getsie. Ik was eigenlijk al vergeten dat Frost het zo bedoeld had. Grappig dat je brein zo werkt en herinneringen op een bepaalde manier opslaat.

The road less traveled by
Hoewel het een gedicht is uit de tijd van de eerste wereldoorlog (1916), komt het absoluut niet negatief over als je het onbevangen en zonder alle achtergrondinformatie leest. Sterker nog, het leest – dat ben ik met Nieuwenhuis eens – ‘als een parabel voor het loslaten van zekerheden […,] de non-conformistische keuze voor het niet-geëffende pad’. Ik associeerde het gedicht in eerste instantie inderdaad ook met vrijheid en avontuur. Met je eigen keuzes maken, gaan waar nog bijna niemand is gegaan, juist nèt het andere, ongebaande pad kiezen.

Het is OK
Ik heb het altijd een romantisch en avontuurlijk gedicht gevonden. Af en toe kom ik het tegen, vast niet toevallig, op van die sleutelmomenten in mijn leven. Dan appelleert het aan het gevoel dat je soms uit je comfortzone moet treden. Het bevestigt me dan dat het OK is om de keuze te maken die ik wil maken. Juist als die eng is en je niet weet wat en waar hij je brengt.

What’s at the end of your comfort zone?
Wat is jouw comfort zone? Is er een pad dat jou lokt, een afslag die je wilt nemen, maar wat je (nog) niet aandurft? Wat houdt je tegen? Wat kan het je brengen? Wat zou je het liefst doen als je nergens rekening mee hoefde te houden? Ik ben benieuwd naar jouw dromen!
Life begins at the end of your comfort zone

Bronnen:

Louise Hay – Zelfcompassie & de wet van de aantrekkingskracht

Love yourself
In Happinez 1, 2016 stond een artikel over Louise Hay: Liefde als levenswerk. Een samenvatting, met aanvullingen.

Compassie is nodig
Wat staat een gelukkig leven in de weg? Het is die onbewuste angst: ‘ik ben niet goed genoeg’. We blijven vaak hangen in wat er zogenaamd niet klopt aan onszelf. We worden boos op onszelf als iets niet gaat of niet goed genoeg lukt. Terwijl we net zo goed liefdevol naar onszelf kunnen kijken en geduld met onszelf kunnen hebben. Dat zou ons een stuk relaxter maken.

Je leven wordt beter als je minder kritisch en negatief over jezelf bent. Accepteer jezelf zoals je bent. Wees vriendelijk voor jezelf, veroordeel jezelf niet zo hard.

Spiegel de liefde
Sterker nog, ook het leven van mensen om je heen wordt beter. Je spiegelt liefde, je straalt het als het ware uit, je geeft het door. Heb eerst jezelf lief, dan pas kun je iemand anders echt lief hebben.

Gedachtekracht
Je gedachten creëren je ervaringen. Negatieve gedachten worden een self-fulfilling prophecy. Maar het werkt ook andersom.

RET en Mindfulness
Voer voor psychologen. Die hebben het over rationeel-emotieve gedragstherapie (RET), ofwel cognitieve gedragstherapie. René Diekstra is iemand die hier bijvoorbeeld regelmatig over sprak en schreef. Mindfulness is hierop gebaseerd; aandachtgerichte cognitieve therapie. Grofweg komt het op hetzelfde neer.

Het zijn niet de gebeurtenissen, feiten die gebeuren, maar de betekenis die jij er aan geeft. Dat is veroorzaakt door jouw eerdere ervaringen in het leven. Door opvoeding en omstandigheden.

  • Er gebeurt iets (feit)
  • Jij geeft er een betekenis aan
  • Je reageert
  • Een ander geeft daar zijn/haar betekenis aan
  • En reageert
  • Et cetera

Herken wat je denkt
Alles begint met bewustwording. Word je bewust van je overtuigingen. Als je een negatieve, beperkende gedachte bij jezelf herkent kun je hem ombuigen naar een positieve. Alleen jij bent degene die jouw gedachten kan denken. Jíj bepaalt of je gedachten waar zijn of niet.

Je kunt je overtuigingen zodanig aanpassen dat ze realistischer bij de situatie aansluiten. Daardoor krijg je een positiever gevoel. Je zult minder vaak gevoelens hebben als ontreddering, angst, woede, schaamte, minderwaardigheid. Dat vergt oefening. Schrijf eens op welke gedachten jij hebt. Bijvoorbeeld over relaties, je lichaam, werk, geld.

Positief formuleren
Kies voor elke gevonden negatieve overtuiging een vervangende positieve gedachte. Bijvoorbeeld: Er is altijd genoeg geld om in mijn behoeften te voorzien. Denk in het NU in plaats van aan het verleden of de toekomst.

Niet-oordelen
Oordeel niet over jezelf (en over anderen). Label een opmerking of gedachte als ‘oordeel’ zodra je er een herkent. Zeg het hardop, zodat een ander het ook als zodanig herkent en wellicht de gewoonte overneemt.

Affirmaties
Zeg een soort mantra op voor jezelf, een affirmatie. Kies één bewuste positieve gedachte over jezelf of iets in je leven. Iets waar je die dag behoefte aan hebt. Herhaal die spreuk gedurende de dag. Plak hem met een post-it op een deur of in je agenda, zet hem als reminder in je telefoon. Bijvoorbeeld: Ik ben precies goed zoals ik ben, Ik ben mooi en iedereen houdt van mij.

Heb geduld
Begin met kleine stapjes. Hou vol, ook al lijkt het onzinnig. Verandering vraagt tijd. De kracht ligt in de herhaling. Merk de kleine verbeteringen op. Er verschuift langzaamaan iets.

De wet van de aantrekkingskracht
Denk positief, visualiseer wat je wél wilt. Stuur dat beeld de kosmos in. Wacht maar eens af wat het je brengt. Het zal je verbazen. Verander je gedachten en je verandert je leven.

Meer weten?
Op YouTube kun je veel vinden over Louise Hay en Kristin Neff. Beide dames hebben veel gepubliceerd over zelfcompassie. Een bron van inspiratie.

Bronnen

  • Happinez 1, 2016, ‘Liefde als levenswerk’, pag.120 – 124, door Astrid Maria Boshuisen.
  • Wikipedia, RET

Paarden als spiegels van de ziel

paard
Tijdens de maand van de spiritualiteit, aan het begin van dit jaar, kreeg ik van mijn schoonmoeder een artikeltje dat ze had uitgeknipt uit Trouw. Het had de kop ‘Paard en mens hebben elkaar veel te bieden.’ Een stukje van Rianne Oosterom over paardenfluisteraar Sylvia van Noye in een serie waarin mensen vertellen over hoe ze in hun werk naar evenwicht zoeken. Mijn schoonmoeder gaf me dat artikeltje omdat ze wist dat ik kort daarvoor een paardencoachingssessie had gehad. En omdat ik, sinds ik anderhalf jaar paardrijles heb, meer dan voorheen geïnteresseerd ben in paarden.

Paarden op mijn bucketlist
Paarden fascineren me. Dat hebben ze altijd gedaan. Als kind mocht ik op paardrijles, maar ik koos uiteindelijk voor een andere sport. Wél bleef het altijd iets wat ik ‘ooit nog een keer wil doen’. Ken je dat? Dertig jaar later koos ik alsnog voor deze sport. Je bent nooit te oud om te leren en je hart te volgen. Paarden dus.

Communiceren op zielsniveau
Ze zijn groot en sterk en kunnen heel confronterend zijn. Letterlijk en figuurlijk. Ze voelen direct hoe jij je diep van binnen voelt, ook al realiseer je je dat zelf nog niet. Een paard leest je meteen. Je houdt ze niet voor de gek. Ze kunnen zichtbaar maken wat jij onbewust ervaart. Paarden communiceren van hart tot hart, van ziel tot ziel.

Paarden doorzien je
Paarden zijn spiegels van de ziel. Daarom lenen ze zich goed voor coaching. Ze helpen mensen zichzelf te doorgronden. Je kunt een band met een paard opbouwen. Een paard herinnert zich alles, net als een olifant. Hun wereld is authentiek en puur. Als je levensvragen hebt, of jezelf wilt ontwikkelen, is coaching met paarden één van de manieren om dat te doen.

Verrassende wending
Ik heb het begin dit jaar dan ook gedaan. Het was iets dat al jaren op mijn wensenlijstje stond. Als kind uit de jaren 70 is mijn voornaamste drijfveer persoonlijke ontwikkeling. Nu ik er de tijd voor had heb ik het eindelijk gedaan. Het viel me niet mee. Het ging totaal anders dan ik had gedacht of gehoopt.

Afstand en verbinding
Ik had verwacht dat de (twee) paarden precies zouden doen wat ik wilde. Niet dus. In plaats van dichtbij gingen ze veraf staan, met hun kont naar me toe. Ik wilde verbinding, maar er was afstand. Tja. Gelukkig was er de coach. Die intervenieerde, stelde vragen en benoemde wat ze zag gebeuren. Dingen op afstand bekijken geeft inzicht. Midden in het ogenblik zie je vaak zelf niet wat er gebeurt.

Loslaten om ruimte te creëren
Zo werden me een paar dingen duidelijk. Na anderhalf uur kwam ik op een recente kwestie die me blijkbaar meer dwars zat dan ik mezelf realiseerde. Ik stelde me open en vertelde het voorval aan de coach. Voor mijn gevoel had dat niets met de paardensessie te maken. Wat er gebeurde was dat het paard ongemerkt zachtjes naar mij toekwam en de verbinding maakte die ik zo graag wilde. Dat gebeurde op het moment dat ik de kern, de bodem, raakte. Heel bijzonder. Soms moet je blijkbaar loslaten waar je je zo geforceerd op focust, zodat er ruimte ontstaat om juist te laten gebeuren wat je zo graag wenst.

Alles draait om evenwicht
Focussen, loslaten en balanceren. Alles draait om het evenwicht. Letterlijk evenwicht – ga maar eens staan op één been en kijk of je in balans bent of dat je continu moet bijsturen of zelfs omvalt – maar ook de balans in energie. De energie van geven en nemen. Is er teveel of juist te weinig van? Als die energie niet in balans is raak je elkaar kwijt. Raak je de verbinding kwijt.

Verbinding voelen
Verbinding is het kernwoord. Als de energie van geven en nemen in balans is, ontstaat er een verbinding op hartsniveau. Dat vóel je. Die gaat dwars door de zichtbare werkelijkheid en alle materie heen. Je herkent elkaar op zielsniveau. Dat geldt bij mensen, maar ook met dieren.

Kernhouding veranderen en doorvoelen
Vaak kun je alleen jezelf ontwikkelen of helen door je kernhouding te veranderen en deze te doorvoelen. Dat kost wel tijd, en oefening. Oefening baart kunst. Als je mindset en je gevoel veranderen kan een ander (mens of paard) dat ook voelen. Dan reageert diegene. Communiceren gaat meestal onbewust en werkt heel subtiel. Intuïtief.

Verlangen naar verbinding
Het is nu de tijd dat meer mensen zoeken naar zingeving en verbinding. Veel mensen verlangen naar waar het werkelijk om gaat: in verbinding staan met alles wat leeft en die verbinding uitdragen. Laten we wat beter luisteren naar ons hart en dat volgen. Soms betekent dat uit je comfortzone treden en iets doen wat je normaal gesproken niet zou doen. Je merkt vanzelf waar je energie van krijgt. Als je je daar meer bewust van wordt is dat de weg die je moet gaan.

De moeite waard
Om een lang verhaal kort te maken: als je meer over jezelf te weten wilt komen en wilt ervaren hoe paarden je spiegelen zou ik je zeker aanraden om eens een paardencoachingssessie te doen. Het is wel een investering, maar je komt achter dingen die je anders niet zo snel zou inzien.

Laagdrempelige sessies
Mocht je niet zo’n paardenmens zijn of de kosten voor een dergelijke sessie te hoog vinden, dan kun je natuurlijk altijd bij mij terecht voor een laagdrempelige sessie om persoonlijke inzichten te krijgen.